اين معاون وزير،سنقری مادري است كه نشان جانبازي بر سينه دارد

به گزارش خبرنگار اجتماعي باشگاه خبري فارس «توانا»، فرشته حشمتيان، معاون وزير آموزش و پرورش و رئيس سازمان مدارس غيردولتي، توسعه مشاركت هاي مردمي و خانواده است.

وي در دوران دفاع مقدس به عنوان بسيجي امدادگر به مجروحان رسيدگي مي كرد و هم اكنون در سنگر تعليم و تربيت به كشورش خدمت مي كند.

خانم حشمتيان در سال 65 و در زماني كه فرزند اولش يك ماهه بود در منطقه كرمانشاه به مقام جانبازي نائل شد؛ در آن زمان وي در بيمارستان در حال امدادرساني به بيماران بود كه در پي حمله هوايي و بمباران سراسري شهر، از ناحيه پاي راست، 25 درصد جانباز شد.

وي داراي 3 فرزند است كه فرزند اول دختر و داراي فوق ليسانس حقوق بشر است و وكيل پايه يك، فرزند دوم پسر و داراي مدرك مهندسي و سومين فرزند دختر و دانش آموز است كه هم اكنون در پايه سوم راهنمايي تحصيل مي كند.

به مناسبت ولادت حضرت زهرا (س)، روز مادر و روز زن با خانم حشمتيان به گفت وگو نشستيم.

* فارس: خانم حشمتيان به عنوان يك بانوي جانباز، اولين جمله را به خودتان واگذار مي كنم، براي ابتداي مصاحبه چه مي خواهيد بگوييد؟

حشمتيان: در مقابل جانبازان عزيزي كه در آسايشگاه ها هستند و جانبازان شيميايي كه خانواده ها با لذت و سختي آنها را پرستاري مي كنند، سخت است كه خودم را جانباز معرفي كنم و در كنار آنها، اين نام را براي خودم افتخاري مي دانم.

* فارس: در دوران دفاع مقدس معلم هم بوديد؟

حشمتيان: من از ابتدا بسيجي بودم به عنوان يك نيروي بسيجي فعاليت امدادم را از هلال احمر شروع كردم؛ در حقيقت به عنوان يك مددكار بسيجي و قبل از ورود به آموزش و پرورش اين فعاليت را داشتم و اين فعاليت ها در زمان معلمي ام كه مربي پرورشي بودم، استمرار داشت.

*فارس: سال ها از روزهاي جنگ مي گذرد و نسل جديد از آن دوران فاصله دارد، چقدر سعي كرديد اين فاصله را كمتر كنيد و نسل جديد را با آن دوران و ايثارگري هايش آشنا كنيد؟

حشمتيان: نسل جديد ما جوان هاي بسيار خوبي دارد، فقط بايد به خودمان زحمت بدهيم، تلاش كنيم، اين ظرفيت ها را شناسايي كنيم و رشد بدهيم.

خلقت خداوند، خلقت پاك و بسيار خوبي است، اگر در 3 دسته بگويم شامل تكامل انسان، تحكيم خانواده و تعالي اجتماع است.

منظورم اين است خروجي يك خانواده سالم، اجتماع سالم مي شود؛ خانواده ها كنار هم كه قرار مي گيرند، خروجي زيبايي به اجتماع مي آيد و ديگر نگراني آسيب هاي اجتماعي را نداريم.

ما به خصوص كساني كه در شغل معلمي در دهه اول انقلاب، پيروزي انقلاب و ايام دفاع مقدس را لمس كرديم بايد احساس مان را حفظ كنيم؛ يعني من زماني موفقيم كه ايام دفاع مقدس را با خودم حمل كنم و هميشه احساس كنيم كه هنوز هم در آن دوران هستم.

* فارس: اگر آن احساس فراموش شود، چه مي شود؟

حشمتيان: اگر فراموش كنم همه چيزها را از دست مي دهم؛ ديگر نمي توانيم، اثرگذاري داشته باشم؛ انسان هميشه بايد احساس كند كه هر چقدر هم كامل باشد، باز هم نيازمند كامل شدن هست.

يك معلم موفق هميشه بايد يادش باشد كه خودش نيمكت نشين بوده است، يادش باشد كه دانش آموز بوده است؛ اگر معلم هست به نوع خودش، باز هم دانش آموز است؛ يعني باز هم نياز به دانش افزايي دارد كه اثرگذار باشد.

* فارس: به نظرتان در اين شرايط چه بايد كرد؟

حشمتيان: در اين قضيه احساس مي كنم كه در شرايط فعلي جوان ها نياز به توجه دارند منتهي توجه توأم با تكريم، با تعالي و دانش افزايي باشد؛ بايد باورشان كنيم كه در جامعه مؤثرند.

وقتي صحبت از نخبگان مي شود، مگر نخبگان چه كسي هستند، همين فرزندان مرز و بوم هستند؛ فرزندان همين نسل هستند؛ بايد اينها را كشف كرد؛ ما ظرفيت هاي خيلي خوبي داريم و اين ظرفيت ها خود به خود در اجتماع تأثيرگذارند.

*فارس: اين مطالب درست است اما براي شكاف نقش ها بايد چه كنيم؟

حشمتيان: اعتقادم اين است كه در خصوص جوانان امروز و اين رفع شكاف نقش ها بايد الگوپروري كنيم؛ يعني از جوانان امروز يك الگوي مناسب براي جوانان فردا داشته باشيم، چون هرچقدر به جوان به عنوان الگو توجه كنيم، فكر مي كنم اين خيلي مؤثر است.

به هر حال بايد مديرپروري و الگوپروري كنيم. اگر اينها آماده باشند، مديريت را بايد تحويل دهيم؛ نبايد باور كنيم كه اين ميز و مديريت به طور مستمر در اختيار ماست بلكه بايد آن را آماده كنيم و تحويل دهيم و يك روزي هم بنشينيم و لذت ببريم از اينكه زماني معلمي و مديريت كرديم كه خروجي زمان ما اين شدند كه به خوبي مديريت مي كنند.

در اين صورت مي توانيم آرامش داشته باشيم، البته شايد نتايج را به زودي نبينيم اما جلوتر كه برويم، نتيجه كار را مي بينيم.

* فارس: خودتان چقدر به اين گفته تان عمل كرديد؟

حشمتيان: من در دوره خدمتگذاري ام هميشه به اثرات ماندگار فكر مي كنم. يك جمله بسيار زيبايي هست كه مي گويد «بايد كاري نكنيم كه بمانيم، كاري كنيم كه اثرهاي ماندگار بماند.»

* فارس: مطمئناً در زمان جنگ صحنه هاي زيادي بوده كه از يادآوري آن هميشه منقلب مي شويد، مي توانيد نمونه اي از آن را برايمان بگوييد؟

حشمتيان: خب من معمولاً در آن ايام به عنوان بسيجي امدادگر در بيمارستان ها حضور پيدا مي كردم. نه تنها من، شايد آن موقع حجم داوطلب آنقدر زياد بود كه در بيمارستان، پرسنل رسمي خيلي كمتر از داوطلبش بود؛ يعني همه دوست داشتند به نوعي به مجروحان جنگ در بيمارستان ها خدمت كنند و خاطرات آن موقع خيلي زياد است.

همزمان با روز مجروحيت خودم شاهد نوجواني بودم كه توفيق خدمت به او را قبل از مجروحيتم داشتم؛ تركش روي سرش خورده بود و مغز از درون متلاشي شده بود. از لابلاي لب هاي زيبايش تكه هاي مغز بيرون ريخته بود. يادآوري اين صحنه ها خيلي سحت است؛ شايد قريب به 25 تا 26 سال از اين موضوع مي گذرد، ولي هميشه اين مورد و موارد ديگر را مرور مي كنم.

مجروحاني بودند كه پيغام هايي براي خانواده هايشان داشتند و ما خيلي تلاش مي كرديم اين پيغام ها به نحو احسن به خانواده ها برسانيم. حالا يك وقت هايي به نتيجه مي رسيد، يه وقت نمي رسيد ولي به هر حال، اين دغدغه را داشتم كه يك قدمي را برداريم.

انسان هاي بودند كه صحنه هاي بسيار زيبايي را از آنها مشاهده كرديم، ولي شربت شهادت نوشيدند و رفتند و همان ها براي ما الگوي بزرگي هستند.

* فارس: از آن روزهاي جنگ، سال ها مي گذرد و اكنون در فضاي فعلي جامعه هستيم؛ چگونه مي توان براي نسل فعلي درباره جنگ و آن روزها گفت و آن صحنه ها را به تصوير كشاند؛ شما چگونه آن فضا را با اين فضا براي نسل جوان مقايسه مي كنيد؟

حشمتيان: همه جوانان ما به هويت ايراني ـ اسلامي خود افتخار مي كنند؛ فكر مي كنم بيشتر بايد روي ارزش هاي نظام و دفاع مقدس كار شود چرا كه جوانان خيلي مشتاق شنيدن هستند، البته از فيلم و داستان بيشتر اثر مي گيرند تا اينكه بيان خاطرات به شكل سخنراني باشد.

راهيان نور نيز خيلي خوب جواب مي دهد زيرا جوان خودش به آنجا مي رود و اثرات را مي بيند. اگر دانش آموزان را قبل از رفتن با بعد از آن مقايسه كنيد، متوجه تغييرات مي شويد.

صحنه ها را مي بينند و همان صحنه برايشان تكليفي را ايجاد مي كند كه دنيا همين نيست، وقتي مي گويند جهاد با نفس، بزرگ ترين جهاد همان است؛ انسان اول بايد با خودش كنار بيايد، چون وقتي با خودت كنار آمدي به خداشناسي راحت مي رسي.

ما نبايد به دنبال تأثير مقطعي نباشيم. ممكن اين نوجوان اكنون اثرپذيري اش را نشان ندهد، اما جلوتر كه مي رود و در آينده مسئوليتي را مي پذيرد، در برنامه ريزي هايي خودش اين اثر را نشان دهد.

نكته ديگر كه در مورد جوانان و نوجوانان خيلي مهم است، صداقت است و ما بايد سعي كنيم با آنها صادق باشيم، چون يكي از بزرگترين آسيب هاي اجتماعي شايد احساس نشود اين است كه جوان از عدم صداقت اثر معكوس مي گيرد. در شغل معلمي يا در هر شغل ديگر در برقراري ارتباط بايد حتماً صداقت مورد توجه باشد.

* فارس: در حال حاضر وضعيت كتاب هاي درسي و فضاي آموزش و پرورش را چگونه در ترويج فرهنگ ايثار و شهادت ارزيابي مي كنيد؟

حشمتيان: همكارانم در اين زمينه كار مي كنند و زحمتشان را نمي خواهم انكار كنم، چون كارگروه هاي تخصصي روي اين موضوع دارند، حتي آقاي وزير بارها تأكيد كردند كه نسبت به اين موضوع بايد توجه دقيق شود.

هر چقدر جلوتر برويم و آگاهي مان نسبت به اين مسئله بيشتر شود، فعاليت ها عميق تر و اثرپذيرتر مي شود؛ به هر حال ممكن است امروز كتابي چاپ شود و فردا احساس شوم 3 نكته ديگر هم بهتر است، اضافه كنند.

احساس مي كنم افرادي كه دغدغه موضوع ايثار وشهادت دارند هميشه بايد خودشان ورود كنند و نظر دهند. آموزش و پرورش مسير ارتباط مردمي دارد و قطعاً نظرات مردمي در برنامه ريزي تأثيرگذار است.

* فارس: نكته اي كه بايد به جوانان بگوييد

حشمتيان: خودشان را باور كنند، قدر خودشان را كم ندانند و از لحظات زندگي استفاده كنند، چون لحظات قابل برگشت نيست.

از لحظه لحظه زندگي بايد استفاده كرد كه بعداً افسوس آن را نخورد؛ يعني به بطالت نگذرد. به جوانان مي گويم قدر خودتان را بدانيد و اگر مي خواهيد برخوردار باشيد، سعي كنيد آگاهانه و هوشمندانه استفاده كنيد.